نمایشگاه کتاب تهران با پیشینه ۲۱ دوره برگزاری از هیچ حیث قابل رقابت با همتایان خارجی خود نیست. این نمایشگاه که در واقع فروشگاه بزرگی از کتاب است در عمل تبدیل به مکانی مکاره شده برای نجات مالی ناشران در حال احتضار ایران. این نمایشگاه سعی دارد جای خالی فروشگاههای بزرگ و چند طبقه کتاب و محصولات فرهنگی در کشورهای پیشرفته را در ایران پر نماید. فروشگاههای بزرگی که اصل احترام به مشتری را با فراهم کردن کلیه امکانات لازم برای ایجاد محیطی فرح بخش و دلنشین و فرهنگی دنبال میکنند و دست کتابخوان را برای انتخاب هر نوع کتابی باز میگذارند. ولی متاسفانه در ایران تجربه برگزاری ۲۱ نمایشگاه نه تنها به کار مجریان تازه کار و فصلی و بی ثبات دولتی نمی آید بلکه هر سال دریغ از پارسال. دولتی و سیاسی کردن کامل نمایشگاه، بهره برداری های تبلیغاتی و سیاسی به جهت حضور مردم، نوآوریهای تهوع آور و بدون کارشناسی در برگزاری نمایشگاه در یک مکان غیر کاربردی برای این نمایشگاه، عدم رعایت ایمنی های لازم برای بازدیدکنندگان و محصولات فرهنگی موجود در نمایشگاه، عدم رعایت حقوق شهروندان در ایجاد بسترهای لازم رفاهی و بهداشتی و بسیاری از دیگر موارد، این نمایشگاه را به یکی بدترین برگزاریهای ادوار مختلف عمر این نمایشگاه بدل کرده است. در کنار همه اینها ممیزی و جمع آوری توهین آمیز کتابهای چاپ شده و مجوز دار از سطح نمایشگاه، این نمایشگاه را نسبت به دیگر نمایشگاههای کتاب در دنیا مثتثنی کرده است.

داشتن حق انتخاب یکی از اولین حقوق مسلم یک مشتری و کتاب خوان در سطح دنیاست. حقی که در ایران گروهی اقلیت آنرا به رسمیت نشناخته و خود را در جایگاه همه چیزدان محق در انتخاب و ممیزی کتاب میدانند. آنان باید مثل خیلی از موارد دیگر در این کشور تعیین کنند که چه بخوانید و چه نخوانید. آنان باید با خط کش و ابزارهای دقیق ممیزی سطر سطر یک نوشته را آزمایش کنند و سلامت آنرا برای جامعه تضمین نمایند. همین ابزار دقیق ممیزی در مقطعی از زمان رای به نشر یک محصول فرهنگی میدهد و در مقطعی دیگر در دست مدیری دیگر رای به خمیر کردن کتابی چاپ شده.
به همه این مشکلات نمایشگاه کتاب در ایران باید یک موضوع تکراری دیگر را هم اضافه کرد و آن اینکه برگزاری نمایشگاه در مصلای تهران به سبب نداشتن زیرساختهای لازم عملا مدت دو هفته است که زمینه های آزار ساکنین و شرکت های اطراف این محل را فراهم کرده است. ترافیک سنگین، آلودگیهای صوتی و بصری، ازدحام جمعیت، کمبود وسائل نقلیه عمومی نیز از دیگر پیامدهای برگزاری نمایشگاهی است که باید در درجه اول واجد فضایی آرام و فرهنگی باشد.
در آخر یادآوری جمله قصار صفار هرندی وزیر ضد فرهنگ ارشاد اسلامی را لازم میدانم که عمق تفکر و اهداف دولتمردان را در برگزاری نمایشگاه کتاب به نمایش میگذارد:
«مصلی مکانی برای همه تلاشها و کنشهای اجتماعی و هر چیز دیگری بوده و چه اشکالی دارد اگر ما بازگشتی هر چند به صورت نمادین به گذشته خود داشته باشیم و بگوئیم مصلای ما همان نمایشگاه ماست، دین ما همان سیاست ماست، سیاست ما همان دین ماست» .